POMNIK W WYSOKIEJ

Wieś Wysoka położona jest w powiecie suskim. Na jej wzniesieniu znajduje się zbiorowa mogiła i pomnik, upamiętniający poległych w walce o Wysoką.

 

Historia walki o Wysoką

1 i 2 września 1939 r. na południowych zboczach wsi miała miejsce bitwa między wojskami polskimi: 12 PP., 10 Brygadą Kawalerii i 25 Pułkiem Ułanów dowodzonymi przez późniejszego generała Stanisława Maczka, a nacierającymi od Orawy i Spytkowic, niemieckimi wojskami.

Żołnierzy wspierali okoliczni mieszkańcy. Oddziały odpierały atak przez kilkanaście godzin, jednak przeważające siły niemieckie przełamały opór i podeszły pod grzbiet Wysokiej. W sumie poległo 58 żołnierzy, w tym 15 na tej mogile, a inni w innych miejscowościach. W odwecie za opór i straty, Niemcy spalili wieś.

W walkach wyróżnili się celowniczy armaty przeciwpancernej 1 Dywizjonu Przeciwpancernego 10 Brygady Kawalerii st. ułan Franciszek Dziuba, oraz kapral Wincenty Dziechciarz z 24 Pułku Ułanów, którzy dysponując trzema działami, zniszczyli 24 czołgi i 3 wozy pancerne, z własnymi stratami dwóch dział.

Walki były na tyle ważne strategicznie, że pozwoliły Armii Kraków zdobyć więcej czasu na przegrupowanie. Odwaga żołnierzy i walka o ojczyznę zasługuje na pamięć.

Cała dolina Orawy jest pełna setek czołgów, samochodów pancernych i transportowych, sunących na Jabłonkę, Spytkowice i Czarny Dunajec, 1 pułk KOP spełni swą rolę Leonidasa, ale myślcie o swoim skrzydle i tyłach.

– brzmiał telefoniczny meldunek płk. Gaładyka.

6 września 1946 r. Prezydium Krajowej Rady Narodowej odznaczyło wieś Wysoka za pomoc okazywaną oddziałom Wojska Polskiego w walce z Niemcami we wrześniu 1939 roku Krzyżem Grunwaldu III klasy.



Zdjęcia z obrony Wysokiej i Jordanowa


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *